Biuletyn Informacji Publicznej Niektóre wydarzenia wykraczają poza ramy zwyczajnych spotkań, stając się przestrzenią ważnych refleksji, inspirujących rozmów oraz wymiany doświadczeń, które pozostają z uczestnikami na długo po ich zakończeniu. Takim wydarzeniem była XVII Ogólnopolska Konferencja Szkoleniowa „Pedagogika w stanie podwyższonej wrażliwości wobec różnych kryzysów w edukacji”, która odbyła się 17 października 2026 roku w Młynach Rothera w Bydgoszczy.
Już po raz siedemnasty Zespół Szkół nr 33 dla Dzieci i Młodzieży Przewlekle Chorej w Bydgoszczy stworzył przestrzeń do spotkania przedstawicieli świata nauki, edukacji oraz osób, dla których wspieranie dzieci i młodzieży stanowi nie tylko zawodowe zobowiązanie, lecz także osobistą misję. Tegoroczna konferencja była okazją do rozmowy o kryzysach dotykających współczesną szkołę, kondycji psychicznej uczniów i nauczycieli oraz o tym, jak mądrze i odpowiedzialnie towarzyszyć drugiemu człowiekowi w trudnych doświadczeniach.
Wydarzenie zorganizowaliśmy we współpracy z Wydziałem Pedagogiki Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego oraz Kujawsko-Pomorskim Centrum Edukacji Nauczycieli w Bydgoszczy. Honorowy patronat nad konferencją objęli Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego i Kujawsko-Pomorski Kurator Oświaty. W gronie patronów znalazła się również TVP3 Bydgoszcz, a partnerem wydarzenia były Młyny Rothera.
Z radością i wdzięcznością powitaliśmy naszych gości, wśród których znaleźli się przedstawiciele środowiska akademickiego oraz instytucji oświatowych: Monika Daniel, wizytator Kuratorium Oświaty w Bydgoszczy; Wiesław Guziński, starszy wizytator; Ewa Podgórska, Dyrektor Wydziału Edukacji Ponadpodstawowej, Specjalnej i Placówek Kuratorium Oświaty; dr Elżbieta Okońska, prof. UKW, Prodziekan Wydziału Pedagogiki; dr hab. Monika Nawrot-Borowska, prof. UKW; oraz Roma Gorczyca, nauczyciel konsultant Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli. Szczególnie cieszyła nas obecność dyrektorów szkół szpitalnych, nauczycieli, pedagogów i psychologów, których codzienne doświadczenia nadały spotkaniu ważny, praktyczny wymiar.
Konferencja rozpoczęła się w sposób niecodzienny, a zarazem niezwykle wymowny. Miłosz Dzieszka z Teatru BAJZEL zaprezentował fragment „Małego Księcia”, przywołując historię słonia ukrytego w wężu boa. Ta symboliczna scena przypomniała nam, jak łatwo zatrzymać się na tym, co widoczne, i jak wiele można odkryć, kiedy spojrzy się na świat oczami dziecka.
Część naukową wypełniły wystąpienia pozwalające spojrzeć na zjawisko kryzysu z różnych perspektyw. Dr hab. Małgorzata Przanowska z Uniwersytetu Warszawskiego mówiła o dwoistej naturze kryzysu, który choć burzy dotychczasowy porządek, może stać się początkiem przemiany, odnajdywania sensu i odbudowy nadziei. Dr Magdalena Mrozowska z Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego przybliżyła zagadnienie kryzysów normatywnych i nienormatywnych, zwracając uwagę na ich znaczenie dla rozwoju człowieka oraz potrzebę świadomego wspierania osób doświadczających trudności.
Szczególne emocje towarzyszyły projekcji filmu przedstawiającego codzienność naszej szkoły szpitalnej. Była to opowieść o edukacji, która nie ustaje mimo choroby, o nauczycielach odnajdujących drogę do uczniów w niełatwych okolicznościach, a przede wszystkim o dzieciach, których potrzeby, marzenia i pragnienie zwyczajności pozostają niezmienne. Poruszającym momentem była minuta ciszy poświęcona pamięci naszej zmarłej uczennicy. Ta chwila przypomniała wszystkim, jak głęboki i osobisty wymiar może mieć praca pedagogiczna.
Ważnym punktem programu była debata poświęcona edukacji dzieci i młodzieży przewlekle chorych. W rozmowie uczestniczyły dr hab. Małgorzata Przanowska, dr Elżbieta Okońska, Ewa Podgórska, Agnieszka Gregrowicz, Zastępca Dyrektora Zespołu Szkół nr 19 w Bydgoszczy, oraz Izabela Maciejewska, Dyrektor Zespołu Szkół nr 33 w Bydgoszczy. Dyskutowano o wyzwaniach szkolnictwa szpitalnego, potrzebie indywidualizacji nauczania, współpracy z rodziną i personelem medycznym, a także o prawie każdego dziecka do nauki, rozwoju i zachowania poczucia sprawczości niezależnie od sytuacji zdrowotnej.
Nie zabrakło również przestrzeni dla sztuki, która potrafi wyrażać emocje i budować porozumienie. Zuzanna Piechnik z Teatru na Piętrze zaprezentowała fragment „Monologu barmana z baru Mambo” Pawła Sołtysa. Justyna Misterkiewicz, nauczycielka języka polskiego i opiekunka teatrów BAJZEL oraz Teatru na Piętrze, podzieliła się refleksjami na temat wychowawczej i edukacyjnej roli teatru. Z kolei Julia Wąs, wykonując utwór „Ach, Panie, Panowie”, wprowadziła uczestników w atmosferę zadumy nad wartością życzliwości i relacji międzyludzkich.
Inspirujące okazało się także spotkanie z dr Małgorzatą Swędrowską, która zaprosiła nas do świata książek obrazkowych. Jej opowieść o sile ilustracji, uważnego patrzenia i odkrywania znaczeń przypomniała, że rozumienie drugiego człowieka zaczyna się od autentycznej ciekawości. Słowa „Patrzę – myślę – chcę zrozumieć” stały się pięknym dopełnieniem przesłania konferencji. Istotną rolę w merytorycznym przebiegu spotkania odegrał prof. Roman Leppert, który poprowadził debatę oraz rozmowę z Justyną Misterkiewicz, tworząc przestrzeń do wymiany doświadczeń i refleksji.
Nie sposób nie wspomnieć o twórczości naszych uczniów, której obecność była dla nas szczególnie ważna. Wystawa prac plastycznych oraz ręcznie malowane kamienie, wręczane uczestnikom jako symboliczne upominki, stały się świadectwem dziecięcej wyobraźni, wrażliwości i talentu. Przypomniały nam, że nawet w obliczu choroby można tworzyć, rozwijać pasje, odkrywać własne możliwości i pozostawiać po sobie coś niezwykle wartościowego.
Z całego serca dziękujemy wszystkim prelegentom, zaproszonym gościom, patronom, współorganizatorom, partnerom oraz uczestnikom za obecność, życzliwość i wspólnie spędzony czas. Szczególne słowa wdzięczności kierujemy do nauczycieli, wychowawców i pracowników naszej szkoły, których zaangażowanie, pomysłowość i ogrom pracy pozwoliły nadać temu wydarzeniu wyjątkowy charakter. Autorką fotografii dokumentujących konferencję jest Małgorzata Obarska, której serdecznie dziękujemy za zatrzymanie w kadrach najważniejszych chwil naszego spotkania.
Wierzymy, że refleksje wyniesione z XVII Ogólnopolskiej Konferencji Szkoleniowej pozostaną z nami na długo. Choć nie zawsze możemy odmienić okoliczności, w których znalazł się drugi człowiek, zawsze możemy sprawić, by nie musiał mierzyć się z nimi samotnie. W edukacji najważniejsze pozostaje przecież to, czego nie da się zamknąć w programach, procedurach ani statystykach: obecność, zrozumienie i wrażliwość na drugiego człowieka. To właśnie z nich rodzi się szkoła, która nie tylko uczy, ale także daje nadzieję.
Opracowanie: Joanna Grochowska
